normal?

Kendimden başka herkeşlere faydam olabilir benim. Olabilir yani, ihtimal. Ama kendime faydam olmadığı o kadar net ki, antalyadaki falezler gibi. Yok yani, yook.

Kendime bir faydam olmadığını bildiğim kadar, bunun için çaba harcamadığımın da farkındayım işte. Bu tembelliğe bu farkındalık fazlaydı oysa. Dağına göre kar vermeliydi Allah. Olmuyor işte, olmuyoor.

Önceki blogumu takip edenler bilir, ben bilet almadan piyangonun çıkmasını beklerim hep. Gelsin biri bana yeni bir dil enjekte etsin, benim yerime iş görüşmelerinelerine gitsin, biri benim için zayıflasın ve mümkünse fıtık meselem iyice büyük bir mesele haline gelmeye başladı, evimi de temizlesin. Evet tembelim, evet dünyaya zevk ve sefa için gelmişim ve onun dışında olan her şey saçma ve boş. Gerçi görüyorum ve arttırıyorum, zevk ve sefa da boş.
Günlerce yataktan çıkmayalım. Küçük haplarla beslenelim eh bi zahmet o hapı da siz içiriverin bana.

Bazen diyorum hiç okumasaydım, hayır bi de yükseğini çıkardım başıma. Beklentiler üzerime bindi, ben de asabiyet yapıyorum ve üzerimdeki her şeyi atmaya çalışıyorum. Rodeoculuk oynuyoruz, düşmüyorlar. Daha da öfkeleniyorum.

İz tv'deki gerzekleri kıskanıyorum, sonra onun da bi iş olduğunu düşününce içim şişiyor. Ben ki 10 günlük balkan turumuzda minik bir daralcana dönüşmüştüm. Tatilin bile fazlasını yapamıyorum. Onu yapmak, bunu da yapmak ve orayı da görmek zorunda olmak. Bi durmazsam, bi soluklanmazsam olmuyor.

Sırf bu yüzlerden kpss'ye bir yıl kastırabilirim ben, sonrasında memurculuk oynayacaksam katlanılabilir bişi. Ruh göçebe oluyorsa bittabi memur da olabilir gibi. Başarmak, tırmalamak bana göre değil sanki. Ya da 'eh işte' olmak. Eh işte olabileceksem en fazla ne gerek var hormonlarım salgılanıyor anında. Kısır döngü he canım.

Şu hayatta en iyi yaptığım şey hastalanmak galiba, çünkü ben her zaman biraz hastayım.
Ya da şu an dünyanın en kötü haksızlığını yapıyorum kendime.
Ama onu eleştirecek bile halim yok.

Yarın geçer.