Alışmak sevmekten daha zor geliyor

Çarşamba aksamı baslayan heyecanın, mutluluğun pazara kadar süreceği belliydi de bu 4 günün arkasından atlı geliyor gibi geçeceğini tahmin etmemiştim.

Yok, çok iyi anladım. En çok sevdiklerinin aynı anda yanında olmaları çok zor. Anlamış olmam alışmamı gerektirmiyor iste. Hep o noktada sıçıyorum ben zaten. Üzgünüm ama su ölümlü dünyada ayrı kalmanın mantığını asla anlamayacağım. Bu konuda olabildiğince salak ve dar fikirliyim.

Yüzünü görmek istemeyeceğim insanlara katlanıyor olmak var bir de bu sevdiklerinden uzakta olmanın yanında. Ooh hayat sagol gercekten çok bı dengeli, çok bir adilsin.
Bunları düşündükce mutsuz oluyorum.
Burada sahip oldugum tüm güzellikleri unutuyorum. Sonra merhaba yerküre. Merhaba İstanbul, merhaba evim ve merhaba "alış damla".
Bu böyle.

İstanbul turları yaptık ablamla, kendimizi simarttik bol bol. Sabahlara kadar bitiremedik anlatacaklarımızı.

Belki de anılar tam da bu zamanlar içindir ne bileyim.

Mutsuzum şimdi.
Ve ne güzel canımın ici geldi yanima ve gitti diyebilene kadar da bu hep böyle olacak.

Renkler, ne güzeller.