Kimseyle konuşmak istemiyorum kimsenin sesini duymak kimseye dert anlatmak, hikayeyi basa sarmak istemiyorum. Son iki haftadır yaşadıklarım, su an ve gelecek korkutuyor beni. İcimde yangınlar var ve söküp atamıyorum. Birisi gelsin gecti desin, uyanayım. Çok mu bencilim? O kadar korkuyorum ki, o kadar korkağım ki kendimden utanıyorum. Mücadele edecek gücüm yok gibi. Çocukken harcamışım sanki hastalığa olan bütün sabrimi. Şimdi iyilik güzellik istiyorum, dirliğimiz bozulmasın istiyorum, sadece istiyorum. Gözümü kapatıp acayım hepsi düzelsin. Her şey eskisi çok eskisi gibi olsun istiyorum.

Tatile geldiğim günden 4-5 gün sonra benim dünyam sarsıldı. Babam ve annem ameliyat için Rize'ye gitmelerinin üzerinden 6 gün gecti geçmedi anneannem fenalasti. Nabız 20 tansiyon 20 akciğerde ödem. Annemi hiç aramak istemedim ama hemşirenin teki her şey olabilir diyince akrabalar tek kızı aramamız, haber vermemiz gerek kararı aldı. Annem o anda ikiye bölündü iste. Ertesi gün ucak bileti bulabildi, o ana kadar benim dünyam ikinci kez sarsıldı. Ambulansla Mersin'e getirdik geçici pil takıldı ve ritmi hiç düzelmedi. 4 gün sonunda da Adana iste ve kalıcı pil. Anneannem Çarşamba aksamı 5te, babam ise ertesi gün 7:30da ameliyata girdi. İkisi de kalp hastası ikisinin de kronik rahatsızlıkları var ve o ameliyat zamanları gecmek bilmez iste.
Ameliyatlar iyi gecti, anneannem bugün taburcu oldu sevinçleri yaşarken, hayat, hiç ummadığımız anda, tam da 3 haftadan sonra yuzum guldu derken, iyi geçirdi suratımızın ortasına.

Babamin sonuclar kötü, sandığımızdan da kötü, sıçramalar olmuş ve mesanesi tümden alınması gerekiyormuş, kalın bağırsaktan yeni mesane yapilmaliymis. Hepsi en iyi ihtimalle 8 saat sürermiş.
Bunların hepsi persembeden beri bilinirken ablam, anneannemin hastaneden çıkmasını beklemiş bize söylemek için. İki gündür omuzlarında taşımış benim ablam. Ağlama diyor şimdi ağlama vakti değil diyor azarlayarak. Susuyorum, kapatıyorum teli.
98de bypass geçirdi babam, kalbi sadece %35 kan pompaliyorMUŞ. Kardiyoloji bu ameliyata izin veremezmiş belki de. Her şey toz bulutu, ne yapacağımız, nereye gideceğimiz, Adana'dan ne zaman döneceğimiz anneannemi nereye emanet edeceğimiz... Sadece ağlamak geliyor içimden nefes almadan. Annem benden ben annemden saklanıyor. Akrabamızın evinde kose kapmaca. Sigara içerken bakisiyoruz bi. Göz göze gelmeme gibi bı gayret. Yarın daha güçlü olacağız ama bugün dünyamız yıkıldı bizim. Bugün akıttık tüm zayıflıkları. Yarına daha dinç, daha umut dolu ve daha inançlı uyanmak için.

Ama yıkıldı dünyamız bugün.
Sözcükler bitti sanki. Bıçak acmadı ağzımızı. Yazmazsam delirecek gibi oldum. Beynimden geçenleri/ gelenleri duzenlemezsem hepsi beni yiyip bitirecek gibi.

Hafiflemedi yine de.
Hafifleyecek ama.
Bugun olmasa da 'Yarın'.

Şimdi bırakın, bırakayım da ağlayayım.

Ben bunları yazdıktan sonra anneannem fenalasti tekrar.

Hayat böyle çok acımasız

Kocaman bir GEÇECEK lazım şimdi inanacak.